The Joker

Het hoge woord is er uit: Novak Djokovic mag Australië niet in en moet zich op vrijdagavond melden bij de Australian Border Force om weer intrek te nemen in het quarantainehotel. Het is het zoveelste bedrijf in een klucht die de polarisatie van voor- en tegenstanders van de coronamaatregelen duidelijk maakt. Dat dit niet de laatste act is, is duidelijk. Direct na de beslissing van de Australische Minister van Immigratie tekende de advocaat beroep aan om er voor te zorgen dat The Djoker aanstaande maandag zijn titel op de Australian Open kan verdedigen. Voor de Serviër erg belangrijk omdat het het toernooi is waar hij doorgaans het beste presteert en eindelijk de kans heeft zijn eeuwige rivalen Nadal en Federer te onttronen als speler met de meeste Grand Slams.

Dat deze situatie de kenmerken van een klucht heeft was aan het begin al duidelijk. Australië hanteert een streng toelatingsbeleid waarbij vaccinatie een vereiste is, tenzij iemand om medische gronden kan aantonen dat niet te hoeven doen. Er hangt een duidelijke zweem van onduidelijkheid rondom deze toptennisser, die zich er niet over uit heeft gelaten of hij gevaccineerd is. Daarom was te verwachten dat hij niet zou afreizen naar het zuiden. Dat was een aderlating voor de organisatie van deze Grand Slam, die zijn titelverdediger graag ziet komen. Die schakelde daarop met de deelstaat Victoria en die was bereid een vrijstelling te verlenen voor Novak. Dit was al bijzonder omdat de Australian Border Force direct aan het Ministerie rapporteert en niet aan de deelstaat. Daar ging het dus mis bij de grens, de regels waren duidelijk en de papieren van de speler niet. Nu na één rechtszaak en persoonlijke bemoeienis van de Minister wordt het een lastig verhaal voor de nummer 1 van de wereld.

Het is typerend voor deze tennisser. Hij kan moeilijk verkroppen dat spelers als Federer en Nadal veel populairder zijn en voelt zich doorlopend tekort gedaan. Wat hij blijkbaar niet doorheeft is dat zijn gedrag op en buiten de baan hier van groot belang is. Zo organiseerde hij in 2020 een tennistoernooi in Servië, terwijl de hele wereld in de brand stond. De tribunes mochten vol, gangbare coronamaatregelen werden niet nageleefd en het publiek mocht uitgebreid op de foto met de spelers. Na afloop waren en vele besmettingen, waaronder Djokovic en kreeg de speler de volle laag. Voorafgaand aan zijn trip richting Melbourne bezocht hij, ondanks een positieve besmetting, een basketbalwedstrijd en nam hij een prijs in ontvangst. Dit gedrag maakt hem ook niet populair onder zijn medespelers, die vinden dat Djokovoc probeert een uitzondering op de regel te zijn, daar waar zij al twee jaar moeizaam door het tennisseizoen komen. Maar veruit het mooiste hoofdstukje uit dit toneelstuk kwam uit Servië zelf waar vader en moeder Djokovic een interview aan de pers gaven over de situatie in Australië. Daarin werd de situatie van hun zoon vergeleken met de behandeling van Jezus en dat hun zoon daadwerkelijk werd gemarteld. Ter afsluiting werd het Servicsche volkslied gezongen. Dan is de conclusie toch dat de appel niet ver van de boom valt. Hoewel het voor een toernooi altijd goed is dat de topspelers er bij zijn, denk ik dat het motto ‘gelijke monniken, gelijke kappen’ moet prevaleren. Het maakt van the Djoker dus eerder the Joker, dus geniet van Steve Miller en laat je gedachten even afdwalen naar het quarantainehotel in Melbourne.