Caesar

Daryll-Ann zou in 1996 op komen treden in De Stam in Hardenberg. Destijds een grote discotheek annex concertzaal wat een grote trekpleister was in die regio. Aangezien mijn zus naar het oosten van het land was verhuisd konden wij daar ook fijn af en toe een concert bezoeken waarbij dan ook een slaapplaats gegarandeerd was. Omdat Daryll-Ann net enkele jaren daarvoor was doorgebroken, zelfs op Pinkpop had gestaan, hadden wij in de voorverkoop al een kaartje gekocht zodat de reis naar het verre Hardenberg niet tevergeefs gemaakt zou worden. Bij binnenkomst in de concertzaal keken we een beetje ongelovig rond en vroegen ons af of wij ons vergist hadden; slechts een handjevol bezoekers was aanwezig en het zouden er die avond ook niet veel meer worden. Van de nood een deugd makend pakten wij maar een paar barkrukken bij de bar weg en plaatsen die tegen het podium aan om rustig te kunnen luisteren naar het voorprogramma, een nog onbekend bandje met de naam Caesar.

En we werden weggeblazen door de heerlijke compacte en rammelige maar catchy nummers die deze driekoppige band over ons heen gooide. Ik herinner mij nog steeds dat wij na afloop van deze avond in het toilet stonden en nog steeds stukjes van ‘Rocket’ aan het zingen waren: “♫ You gotta know what a fool, can cover up inside ♫”. Het gebeurt niet vaak dat een voorprogramma zo blijft hangen.

Daryll-Ann zal ongetwijfeld goed gespeeld hebben, maar Caesar was meteen ons bandje geworden. Toen ik de week erna het debuutalbum bij onze lokale muziekwinkel ‘The News’ wilde bestellen was deze act daar nog onbekend maar uiteindelijk kreeg ik hem toch binnen. Dit album was de eerste release van het nieuwe Excelsior-label, het nieuwe label dat in die jaren muziek uitbracht wat allemaal voor mij gemaakt leek te worden.
Caesar heb ik in die jaren veelvuldig live gezien in kleine concertzaaltjes en op festivals. Toen hun tweede cd ‘No rest for the alonely’ uitkwam hoefde deze al niet meer besteld te worden, eerdergenoemde platenzaak had hem al voor mij apart gelegd. Wat een wereldplaat was dit! In die periode helemaal “grijs” gedraaid en ik kon alle nummers woord voor woord meezingen. Lekker rammelige alternatieve lo-fi die dan toch super strak klonk.
Caesar bestaat al lange tijd niet meer. Maar toen ik afgelopen week voor het eerst in jaren hun tweede album weer opzette werd ik en terug in de tijd gegooid en verbaasde ik mij ook hoe goed deze muziek nog steeds is.
Eind jaren ‘90 was vinyl helemaal uit en werden de meeste albums alleen op cd uitgebracht, maar ik zou het Excelsior label bijna willen smeken om “No rest for the alonely” alsnog op vinyl uit te brengen. Denk dat er nog een grote groep liefhebbers is die dit album graag op lp wil hebben, ik zal hem zeker kopen.